Reportagetip: De geheimen van Isola del Giglio

Zoals zovele eilanden kent ook Isola del Giglio een geschiedenis van overheersingen en oorlogen. In de Romeinse tijd had keizer Nero er een buitenvilla: Villa Patrizia. Bij die villa heeft hij in een lieflijk, besloten baaitje, Cala Moray bij Giglio Porto, een bad laten bouwen voor het kweken van vis. De restanten op de zeebodem zijn nog steeds zichtbaar.

In de negende eeuw werd het eiland bewoond door cisterciënzermonniken van de Aquas Salvias Roma. Via deze monniken kwam het eiland door schenkingen en huwelijken telkens in andere handen. In de zestiende eeuw werd het eiland regelmatig opgeschrikt door invallen van piraten, onder meer door Barbarossa (Roodbaard), die tot twee keer toe het eiland leeg plunderde. In 1558 ging het eiland over in handen van de Medici-familie. In 1799 vielen Turkse piraten voor de laatste keer het eiland aan, maar hun aanval werd toen volledig afgeweerd. Sinds 1860 behoort het eiland tot Italië.

Ongerept eiland

Giglio is ongerept en nog niet overspoeld door het massatoerisme. Hier geen winkelketens en grote bedrijven, maar rust, eenvoud, ruimte en tijd. Zeeën van tijd. Om met mensen te praten, om te slenteren door de schilderachtige straatjes, of gewoon om over de Tyrreense Zee te staren met een glas van die heerlijke wijn van de inheemse ansonicadruiven.

Er zijn genoeg voorzieningen om een relaxte vakantie te hebben. Het is een paradijs voor liefhebbers van de zeewereld en voor wandelaars. Je kunt kiezen uit een vijftiental wandelwegen in verschillende wilde en onbebouwde gebieden van het eiland, en sommige zijn behoorlijk uitdagend. Zo ontdek je het best de verborgen schoonheid van dit eiland en bijna altijd word je getrakteerd op schitterende vergezichten, of je komt er toevallig terecht op een verlaten strand.

Flora en fauna

Het eiland is bijna volledig uit graniet gevormd. Op sommige plaatsen ontwaar je een roze gloed op het graniet. Dat werd over de hele wereld gebruikt als bouwmateriaal. De bodem is vrijwel volledig bedekt met groene, mediterrane maquis met steeneik, dopheide, aardbeiboom en kamperfoelie. De zuidwestkant van het eiland is schaars bewoond.

Hier zie je veel wijngaarden in terrasvorm; door de vele zonuren en warmte is de wijn van hier amberkleurig met een hoog alcoholpercentage, de Vino Ansonaca. In het voorjaar biedt de bloei van goudsbloem, witte narcissen, rozemarijn en wilde brem een unieke en onvergetelijke aanblik. Er zijn niet zoveel dieren die hun vaste verblijfplaats op Giglio hebben. Het wilde konijn is bijna uitgestorven. Er zijn wel salamanders, hagedissen en slangen (geen adders). Naast de trekvogels is de zilvermeeuw de bekendste en meest talrijk aanwezige vogel.

De zilvermeeuw

Overal op het eiland hoor je de roep van de zilvermeeuw. Een grote kolonie heeft Giglio uitgekozen tot thuishaven. Ze zijn er altijd, soms vliegen en schreeuwen ze achter de vissersbootjes, dan weer voeren ze gesprekken boven de groene heuvels. We hebben al snel een ‘huismeeuw’; elke ochtend komt hij kijken of wij iets van ons ontbijt met hem willen delen. En hoewel wij het thuis vaak hebben over ‘de overlast van die meeuwen’, zijn deze prachtige vogels hier gewoon een onderdeel van het leven en de natuur.

Giglio Porto

Als je, net zoals wij, in Giglio Porto verblijft, heb je geen auto nodig. De twee andere plaatsjes op het eiland (Castello en Campese) zijn heel goed bereikbaar met een bus (15 en 25 minuten). De rest van het eiland kun je te voet of met een (gehuurde) scooter bereiken via onverharde wegen en voetpaden. Porto is zonder meer het leukste plaatsje om op het eiland te verblijven.

Vanop de ferryboot die het eiland nadert, zie je de pastelkleurige huisjes die in een halve maan de baai volgen. Je vindt hier de invloed van twee culturen terug: uit Ligurië en Napels. De koraalvissers uit deze streken kozen in de tweede helft van de achttiende eeuw Giglio Porto als woonplaats. Er is een kleine haven, waar de bootjes ’s avonds het strand worden opgetrokken en waar de ferryboot wat kolossaal oogt.

Van hieruit varen botentaxi’s ( www.boatmen.it ) naar strandjes en baaitjes rond het eiland Giglio of naar de eilandjes Pianosa en Gianuttri, een klein eiland niet ver van Giglio. Het ligt op 15 kilometer van Giglio, is drie vierkante kilometer groot en was vroeger een vakantieoord voor de Romeinen. Het heeft een unieke zeebodem, en duiken en snorkelen in de zee rond Gianuttri is adembenemend.

De boodschappen in Porto haal je bij de plaatselijke kruidenier, Elsa. Voor de foto trekt ze haar met de hand geborduurde schort recht en kijkt ze trots in de lens vanachter haar toonbank. Zij heeft alles wat je nodig hebt en is bijzonder behulpzaam. Voorts vind je in Porto ook enkele souvenirwinkeltjes, een aantal uitstekende familierestaurantjes en bars met een terrasje, maar altijd met zicht op zee. Zeker niet te missen: de overheerlijke koekjes, taartjes en canoli van Pasticerria da Mario.

Wanneer wij aankomen met de ferryboot, staat de heer Brizzi van het agentschap Brandaglia ons al op te wachten. Samen met zijn vrouw Gertraud koopt, verkoopt en verhuurt hij al sinds 1968 huizen op het eiland. In de chaos van het ontschepen op de kleine kade kunnen we zijn grijze Panda gelukkig snel vinden. Hij brengt ons met onze bagage naar het huis dat we gehuurd hebben. Het is een prachtig huis, aan de grens van Porto, met een terras en een subliem uitzicht over de zee. Bij helder weer kunnen we vanop ons terras het eiland Gianuttri zien liggen.

Alle deuren van het huis staan wagenwijd open wanneer we er arriveren, en er wordt ons verzekerd dat dat gewoon kan op Giglio. In Giglio Porto heb je naast de accommodatie van Brandaglia en Aegilium ook nog de keuze uit een aantal hotels. Het zijn allemaal twee- of driesterrenhotels. Hotel Saraceno bijvoorbeeld werd gebouwd op de ruïne van een Romeinse villa, en je kunt nog een aantal restanten zien op de binnenplaats.

Aan de haven ligt Hotel Demo’s; met een eigen strandje voor de deur. Iets hoger en meer afgelegen vind je Castello Monticello, een uitstekend driesterrenhotel met een goed restaurant. Dit hotel heeft een bushalte voor de deur en er rijdt een minibusje heen en weer naar de stranden. Echte luxehotels vind je niet op Giglio, en misschien is dat maar beter zo...

Plastic bordjes

Wij hebben de eerste avond een bijzondere eetervaring. We schuiven aan bij pizzeria/spaghetteria L‘Angolo di Napoli. In dit kleine restaurantje dat aandoet als een grot, zijn de tafeltjes gedekt met plastic kleedjes. Maar ook onze pizza komt op plastic bordjes en onze wijn in plastic bekertjes. Na de eerste hap waren onze reserves direct verdwenen; we werden compleet verrast door de overheerlijke pizza’s.

Zonder meer de lekkerste van Giglio en dat geldt ook voor de spaghetti di mare, met superveel verse vis. Angolo komt uit de geboortestad van de pizza, Napoli, en dat proef je. In dit familierestaurant is het elke avond druk, ook wanneer je enkel pizza’s komt afhalen. Na een geanimeerd gesprek met een groepje gedistingeerde oudere Italianen over Italiaanse filmsterren uit het verleden, maken we voldaan een avondwandeling langs de kade. De volgende avond hebben we bij Trattoria da Meino een heel andere ervaring. Deze trattoria met een prachtig zicht over de haven, is wat chiquer.

Hier worden we welkom geheten door Fabio, die eerst onze namen wil weten. Als we hem twee dagen later weer tegenkomen, weet hij onze namen nog steeds. We worden op onze wenken bediend door een Cubaans meisje, dat met haar handen de vorm van een hart maakt wanneer we haar vragen wat haar naar Giglio heeft gebracht. We eten er heerlijk en als we na uren tafelen afrekenen, krijgen we een limoncello van het huis en drie zoenen van Fabio als afscheid. We hebben weer vrienden gemaakt op Giglio. En dat gaat hier bijna vanzelf.

De mensen zijn er hartelijk, behulpzaam en altijd bereid tot een praatje. Een ander goed restaurant met een ruime keuze verse vis is het vrij chique La Vecchia Pergola, dat een vriendelijke bediening heeft. Je eet er onder een pergola, weelderig begroeid met bougainvillea’s, en natuurlijk met uitzicht op de haven en de zee.

Zee en strand

Giglio is omgeven door een heldere zee die smaragdgroen van kleur is. De wisselende kleuren in alle schakeringen van groen maken deze zee tot een prachtig schouwspel waar je uren naar kunt kijken. Het eiland heeft prijzen gewonnen voor de schoonste zee, en is dan ook een waar paradijs voor duikers en snorkelaars. Op mooie dagen liggen er ook veel motor- en zeilboten in de baaien te dobberen en soms komt er een groot luxejacht de show stelen, vanuit Porto Ercole met zijn jetsetjachthaven. Giglio telt 28 kilometer kustlijn.

Het eiland telt vier grotere stranden met voorzieningen en een aantal kleinere baaitjes en strandjes. Bij Giglio Porto kun je naar Spiaggia Canelle wandelen (15 tot 20 minuten), een ingesloten baai met meestal een rustige zee die langzaam afloopt en waar je heerlijk in kunt dobberen. Op een deel van het strand kun je enkel terecht als je er een ligbed en parasol huurt, maar het andere deel is vrij toegankelijk.

Er is een restaurantje waar je ‘s middags in de schaduw van de pergola heerlijk kunt eten. Van Canelle loopt een wandelpad van 800 meter naar een volgende baai. Dit strand Caldane is niet bereikbaar met de auto en dus stiller, echt iets voor rustzoekers. Aan de andere kant van Porto bevindt zich het strand Spiagga Aranella. Dit mooie strand is alleen met de auto bereikbaar en naast een paar huizen zijn er ook enkele kleine horecagelegenheden.

Giglio Campese

Het grootste en zonnigste strand ligt aan de andere kant van het eiland, Giglio Campese. Dit is ook het tweede plaatsje op het eiland dat bereikbaar is met de bus vanuit Porto (25 minuten). Het stadje werd gebouwd in de negentiende eeuw, vooral omdat er een mooi strand is. Hier vind je wat meer hotels dan in Porto en je hebt er een ruime keuze restaurants. Het mist echter wel de charme van het authentieke Porto.

Het strand is voor het grootste gedeelte verdeeld tussen de hotels die vlak aan het strand liggen. Het is vrij toegankelijk maar dan moet je wel een bedje huren. Er is ook een deel vrij strand en een klein haventje. Voor meer rust kun je ook kiezen om je handdoek op de granietrotsen uit te spreiden. De vurige zonsondergangen met op de achtergrond het eiland Montechristo zijn werkelijk onvergetelijk.

Giglio Castello

Midden op het eiland, op het hoogste punt, ligt Giglio Castello (405 meter) te zinderen in de zon. Vanuit Giglio Porto is Castello via een haarspeldroute in 15 à 20 minuten bereikbaar met de bus. Het is gebouwd in de middeleeuwen en ommuurd. De drie toegangspoorten van Castello, geplaatst tegen kolossale granieten blokken, getuigen nog van de tijd van de piratenaanvallen. Je merkt er een wirwar van straatjes, trapjes en gangetjes, waar geen autoverkeer mag en kan komen.

Er zijn enkele winkeltjes met handgemaakte sieraden, portemonneetjes en tassen, een kruidenier annex groenteboer en een paar goed restaurantjes. Het is er stil en heet. We komen zomaar terecht op Piazza XVIII Novembre, een leeg plein omgeven door huizen en een imposante Pisaanse burcht uit de twaalfde eeuw. Uit een van de huizen klinkt prachtige vioolmuziek en terwijl we verwonderd proberen te achterhalen waar de muziek vandaan komt, valt ons oog op een oude vrouw die leunend uit het raam met haar ogen dicht luistert naar de vioolklanken.

We voelen ons bijna te veel en vervolgen na een paar minuten weer onze weg door het stadje. De kerk van Sint-Pieter die uit de vijftiende eeuw dateert, neemt een overheersende positie in aan de westkant. Er zijn talrijke voorwerpen te bewonderen, zoals antieke wapens van de piraten en een ivoren Christus die wordt toegeschreven aan Gianbologna. Het stadje komt aan het eind van de dag pas echt tot leven; de bars en trattoria’s gaan open, er is livemuziek en zelfs een heuse nachtclub. Een wandeling buiten de muren biedt adembenemende uitzichten op de eilanden Giannutri, Elba, Montechristo en de kustlijn van Giglio.

Afscheid

Na een heerlijke tijd op Giglio komt onvermijdelijk het moment dat we terug moeten varen. Terug naar de hectiek en het gewone, alledaagse leven. We verblijven nog enkele dagen in Porto Santo Stefano en telkens wanneer ik de ferry naar Giglio zie wegvaren, voel ik heimwee. Isola del Giglio is een bijzonder eiland met een hoog ‘mi casa es su casa’ -gevoel. We komen er zeker terug.

Onze GRANDE reporters stellen volgend(e) hotel(s) voor in deze streek