Overwinteren in Graafschap Kent

Een winterweekend doorbrengen in Kent, ‘de tuin van Engeland’, het zou misschien niet meteen bij je opgekomen zijn. Het groene landschap en de imposante kastelen van dit graafschap deden menig hart sneller slaan - of stilstaan. Canterbury, waar Thomas Becket ten onder ging. Maar ook Canterbury van Ian Fleming en zijn James Bond. En Charles Dickens met zijn ‘Great Expectations’ en ‘A Christmas Carol’.

Vanuit Dover rijden we naar Rochester, waar we botsen op Mary Marshall. Althans, zo stelt gids Nancy zich in negentiende-eeuwse klederdracht voor: als een figuur van Charles Dickens uit ‘The Seven Poor Travellers’. In dat minder bekende verhaal verwijst de anonieme verteller naar het Six Poor Travellers House. Geen verzinsel, het gebouw fleurt nog altijd de High Street van Rochester op. En dat is geen toeval. Charles Dickens werd geboren in Portsmouth, woonde vervolgens in Londen en verhuisde op vijfjarige leeftijd naar Chatham bij Rochester. In 1822 trok het gezin Dickens weer naar Londen, maar Kent bleef in Dickens’ hart. In 1856 kocht hij Gad’s Hill Place in Higham bij Rochester en daar woonde hij tot zijn dood in 1870.

Schrijven in een chalet

Nancy (alias Mary) wandelt met ons door de straten van Rochester en heeft over tal van gebouwen een mooi verhaal. Over het Six Poor Travellers House bijvoorbeeld, maar ook over het Eastgate House, Jasper’s Gatehouse en Mr Topes’ House. Over The Guildhall, nu een museum en in Dickens’ tijd een gerechtsgebouw. Het gebouw speelde een rol in ‘Great Expectations’ – verfilmd met Helena Bonham Carter en Ralph Fiennes. Kijk zeker even naar de postbus links van het gebouw: die heeft de overgang van groene naar rode verf overleefd en draagt nog de sierlijke signatuur van koningin Victoria (VR of Victoria Regina).

Kloek is het (helaas niet-toegankelijke) Restoration House, dat door Dickens werd gepromoveerd tot de woning van Miss Havisham. Ook de huizen van de kanunniken, de kathedraal en uiteraard het kasteel kregen kleinere of grotere rollen in Dickens’ boeken. Een speciale vermelding is er voor de chalet van Dickens. Die stond in het tot school verbouwde Gad’s Hill Place en kreeg nu een plek naast het Eastgate House in Rochester. Een echte Zwitserse chalet is het, in 58 kratten naar Engeland gebracht. Dickens gebruikte de eerste verdieping als schrijfkamer.

Boeken, veel boeken vinden we dan weer in Baggins Book Bazaar, naar eigen zeggen de grootste tweedehandsboekhandel van Engeland. Probeer een oude editie van Charles Dickens op de kop te tikken...

Moord in de kathedraal

“And especially from every shires ende/of Engelond to Canterbury they wende”, schreef Geoffrey Chaucer in de veertiende eeuw. Canterbury staat centraal in Chaucers ‘Canterbury Tales’, een pareltje van middeleeuwse literatuur. Uit heel Engeland stroomden mensen in Canterbury toe. De reden: hier werd op 20 december 1170 aartsbisschop Thomas Becket vermoord door ridders van koning Hendrik II. Hij had het zo niet bedoeld, stamelde de koning achteraf, en Hendrik II liet zich als boetedoening geselen door monniken. Thomas Becket werd Sint-Thomas en de kathedraal was eeuwenlang het eindpunt van pelgrimstochten.

Neem in de kathedraal zeker een kijkje op de plek waar Thomas Becket werd vermoord. Nu zie je daar een klein altaar, een hedendaags kunstwerk (dat verwijst naar het zwaard dat werd gebruikt bij de moord) en de inscriptie ‘THOMAS’ in de vloer. En bezoek dan de rest van de kathedraal, absoluut de moeite waard. De crypte, de graftombe van de Zwarte Prins, de glasramen: er is voor elk wat wils. Zoals de kaars op de plek waar Beckets graftombe stond, tot Hendrik VIII – die van de zes vrouwen – in de zestiende eeuw korte metten maakte met de verering van Sint-Thomas, de graftombe liet vernielen en de resten van de heilige liet verdwijnen. En passant graaide Hendrik VIII de schatten van de kathedraal mee.

Dat alles krijgen we te horen van gids Adrian Beaumont. Diens familienaam doet vermoeden dat zijn voorvader samen met Willem de Veroveraar vanuit Normandië Engeland binnenviel, een bewijs daarvan vond Adrian helaas nog niet. Hij kan urenlang vertellen over de kathedraal, zegt Adrian, maar hij beperkt zich tot een selectie van pittige verhalen. Zo verwijst één van de glasramen naar een mirakel uit de dertiende eeuw. Er was een man die blind werd gemaakt en alsof dat nog niet genoeg was, werd hij ook gecastreerd. Nadat hij flink had gebeden tot Sint-Thomas, kreeg hij zijn zicht terug. Over het herstel van andere missende lichaamsdelen is helaas niets bekend.

Diana groet ‘s ochtends de dingen

Na het bezoek aan de kathedraal wacht Diana Rosset ons op. Zij is één van de Kent Greeters, lokale mensen die bezoekers rondleiden langs mooie plekken. “Noem ons geen gidsen”, zegt Diana. “Wij laten gebouwen en plekken zien die we zelf leuk vinden en vertellen daarover. Wie echt de stad wil leren kennen, kan vervolgens een beroep doen op een gids, wij zijn er niet om hun werk af te nemen.” Diana toont ons enkele markante hoekjes aan de rivier Stour, zoals de Greyfriars Chapel. Of het oude Normandische kasteel, met daarnaast de Dane John Gardens – het uitzicht over de stad van op de Dane John Mound is geweldig. In het Canterbury Heritage Museum bewonderen we een prachtig dakgebinte. Op weg naar het gebinte valt in één van de zalen van het museum de Invicta op, de locomotief uit 1830 van de wellicht eerste passagiersstoomtrein van de Canterbury and Whitestable Railway.

Een spook op theevisite

Een bezoek aan Engeland zonder afternoontea, dat is toch niets? In Tiny Tim’s Tearoom lukt het om een afternoontea te bestellen als lunch – dat moet je wel vooraf doen, via de website van het etablissement. Komkommer- en zalmsandwiches, scones met ‘clotted cream and marmelade’ en gebak als toetje: heerlijk, zeker als die lekkernijen worden gepresenteerd op een drie niveaus tellende etagère. Met daarbij uiteraard een koffie of een potje thee. Tiny Tim gaat prat op de geestenkamer. Naast het toilet op de tweede verdieping is er een kleine kamer die toelichting geeft bij de geesten die dit pand de voorbije vierhonderd jaar hebben bezocht. Een kleine nis in de kamer heeft een verrassing in petto: ik zet een stap in die nis en plots hoor ik in de kamer ernaast een hond blaffen. Of is dat de geest van een hond die hier ooit in verdachte omstandigheden verdween?

Eend met vier poten

Canterbury is de stad waar Charles Dickens delen van ‘David Copperfield’ liet afspelen. Er is het House of Agnes, The King’s School en Lady Wootton’s Green. Enkele van Chaucers verhalen worden tot leven gebracht in The Canterbury Tales Visitor Attraction. We zijn niet zeker of dit laatste een toeristenval is en opteren daarom voor The Beaney, een in 2012 volledig gerenoveerd ‘Huis van Kunst en Wetenschap’. The Beaney herbergt onder meer verzamelingen van ontdekkingsreizigers. Indië, het Verre Oosten, Egypte, Afrika. Britse ontdekkingsreizigers waren overal te vinden. Een aantal objecten uit de nalatenschap van deze avonturiers en (amateur-)wetenschappers kreeg een plek in de vernieuwde opstelling van dit erg kindvriendelijke museum. Het aantrekkelijkst is de ruimte met objecten geklasseerd naar hun materie: dierlijk, plantaardig, mineraal, glas, steen, aardewerk... Grappig is ook de grote vitrinekast met ‘curiositeiten’: een leeuwenhuid, zeldzame vlinders, fossielen, een opgezet eendje met vier poten en een indrukwekkende goliathkever, om maar iets te noemen.

Het kasteel van een Lady

En dan wordt het tijd om naar Leeds Castle te vertrekken. Dat is één van Engelands mooiste kastelen, wordt vaak rondgebazuind. En toegegeven, deze keer stemt de werkelijkheid volledig overeen met het beeld dat ervan wordt opgehangen. Het kasteel is een geheel van vier gebouwen op een eiland. Twee daarvan zijn aan elkaar vastgeklonken: het oude en het nieuwe kasteel. Iets opzij is er de Maiden Tower. Een fors poortgebouw verbindt het eiland met de brug die het kasteel isoleert van de rest van de wereld. The Lady’s Castle, zo wordt Leeds Castle ook genoemd. En die ‘Lady’ verwijst dan naar zes middeleeuwse koninginnen die het kasteel ooit tot hun persoonlijke bezit mochten rekenen: Eleonora van Castilië, Margareta van Frankrijk, Isabella van Frankrijk, Anne van Bohemen, Johanna van Navarra en Catharina van Valois. Later maakten onder meer Hendrik VIII en zijn eerste echtgenote, Catharina van Aragon, gebruik van Leeds Castle.

Oliedollars voor een buitenverblijf

Ook de laatste privé-eigenares van Leeds Castle was een lady. Lady Baillie. Geboren als Olive Cecilia Paget, de Brits-Amerikaanse dochter van een oliemagnaat die zijn aandelen in Standard Oil verkocht voor de Amerikaanse overheid dat bedrijf in 1911 verplichtte om zichzelf op te delen in 34 kleine bedrijven. Olive was man- en kunstminnend. Ze trouwde (en scheidde) driemaal en kocht Leeds Castle... als buitenverblijf. Franse en Italiaanse vaklui en kunstenaars werden aan het werk gezet en het resultaat mocht er zijn. Lady Baillie werd ze bij haar derde huwelijk, met Sir Adrian Baillie. Olive was een aantrekkelijke en elegante dame en was bedreven in het geven van leuke feestjes. Charles Chaplin en David Niven konden ervan meespreken, toneelschrijver Noel Coward vond het leuk om piano te spelen in de banqueting hall.

Buiten de slotgracht is er de Stable Courtyard en in dat complex zijn nu onder meer een restaurant, een winkel en een aantal gastenkamers te vinden. Ook in het kasteel zelf kun je logeren, bijvoorbeeld in combinatie met een trouwfeest. Hedendaagse oliedollars of interneteuro’s zijn in dat geval meer dan welkom. Al komen de opbrengsten ten goede van de renovatie en instandhouding van het kasteel. Lady Baillie had drie kinderen, maar gaf het kasteel bij haar dood in 1974 aan een stichting, die sindsdien het domein beheert. Haar kinderen Susan, Pauline en Gawaine waren meer dan tevreden met de landerijen en de diverse woningen die hun moeder hun naliet. Patrones van de Leeds Castle Foundation is prinses Alexandra, een volle nicht van koningin Elisabeth.

Onze GRANDE reporters stellen volgend(e) hotel(s) voor in deze streek

Grande hotels