vrijdag 10 september, 2010 - 19:43

Tag Archives: Op reis met…

“Mijn tip: nooit bang zijn”

Deze zomer trekt hij met zijn vriendin en drie kinderen naar Londen en Parijs. Tegelijk heeft hij een zwak voor de ruwe natuur en eindeloze vergezichten. Maak kennis met de reizende mens Tom Waes. “Een strandvakantie is echt een straf voor mij.”

“Dat ik al een groot deel van de wereld gezien heb, is minstens voor de helft te danken aan mijn werk. Maar goed, ik reis dolgraag. In 1995 heb ik zelfs enkele maanden door Azië getrokken. Onder meer India, Nepal, Thailand en Indonesië stonden op mijn programma.”

Hier is een Aziëfan aan het woord?
“Absoluut. Ook de supervriendelijke mensen maken er een topbestemming van. Je moet er wel grote moeite doen om echt off the beaten track te geraken. Elke toerist blijkt immers de ‘Lonely Planet’ te lezen, waardoor de plekken en adressen die erin staan, overspoeld worden. Ook de locals lezen trouwens die gidsen. In het noorden van India gingen we eens op zoek naar een adresje dat ‘Fred’s Palace’ heette. Tien kilometer voor onze aankomst sprongen tientallen mannen de bus op die zich allemaal voorstelden als eigenaar Fred, echt onvoorstelbaar. Tussen Bombay en Goa zijn we eens totaal geïmproviseerd van de trein gestapt om op verkenning te gaan. Toen pas begon voor mij het echte reizen.”

Je houdt duidelijk van exotische plekken. Is ook het Hoge Noorden iets voor jou?
“Je mag er mij altijd heen sturen. British Columbia in Canada vind ik bijvoorbeeld geweldig. De desolate landschappen van de Rocky Mountains behoren tot het mooiste wat ik ooit gezien heb.”

Ik heb onderhand het gevoel dat citytrips niets voor jou zijn.
“Het is niet mijn favoriete manier van reizen, maar af en toe kan ik er wel van genieten. Neem nu Rome, wat een prachtige stad is dat! Mijn vriendin en ik hebben daar voor ons tweeën een gids ingehuurd die ons de fascinerendste plekken heeft getoond, aangevuld met deskundig commentaar. Ook op citytrip ga ik dus graag all the way.”

Vakanties dichtbij huis, kunnen we je daarmee verleiden?
“Ik zeg daar niet neen tegen. Ik trek bijvoorbeeld heel graag naar de Nederlandse provincie Zeeland. Ik vind de kusten daar een formidabel alternatief voor de Belgische kust. In Nederland is alles veel minder volgebouwd, je hebt er meer ruimte en de natuur krijgt er nog vrij spel.”

Twee weken aan een zonovergoten strand, is dat iets voor jou?
“Een reis waarbij het enkel daarom draait, beschouw ik als een zware straf. Ik verbleef ooit in een all-inhotel op de Dominicaanse Republiek. Nooit meer. Vooreerst zie je totaal niets van het land, ik had even goed op Cuba kunnen zijn. En tot overmaat van ramp krijg je ‘s avonds steevast een of andere travestietenshow voorgeschoteld. Afschuwelijk!”

Zijn er bestemmingen die je nog zeker wilt ontdekken?
“Marokko, Tunesië en Egypte heb ik al bezocht, maar de rest van Afrika is nog steeds een blinde vlek op mijn reiskaart. En dat vind ik een serieus gemis. Een safari wil ik bijvoorbeeld zeker eens doen. Maar dan niet in Kenia, waar je in een busje tussen zestig Amerikanen terecht dreigt te komen. Chris Dusauchoit heeft me Tanzania aangeraden. Het is een tip die ik zeker zal onthouden.”

Heb je een gouden reistip voor onze lezers?
“Je moet vooral geen schrik hebben. Natuurlijk mag je niet te ondoordacht te werk gaan. In Caracas, de hoofdstad van Venezuela, ben ik ooit tegengehouden door een busje vol militairen. Ze hebben me van straat geplukt omdat ik te ver van het ‘normale’ circuit was afgeweken. Maar kijk, ook dat is dus goed geëindigd.”

Kies uit al je reizen eens het meest magische moment?
“Mijn ontmoeting met Raoni, de beroemde indiaan uit het Braziliaanse Amazonewoud. Vooral de reis op zich is memorabel. Ik herinner mij dat we op steeds kleinere vliegtuigen overstapten en dat we steeds dieper het oerwoud ingingen. Voor mij is dat een bewijs dat niet zozeer je bestemming, maar de weg ernaartoe de ervaring zo geweldig maakt. Reizen is vooral onderweg zijn.”


Dit interview verscheen eerder in het reismagazine GRANDE.

Foto: © Bart Musschoot

Tekst: Kevin De Vos

Paradijselijk Thailand

“Reizen staat voor mij gelijk aan rust”, zegt Saartje Vandendriessche. “Ik heb het tijdens het jaar zo druk dat ik op reis helemaal niets wil plannen: dolce far niente, dat is mijn reismotto. En reken maar dat ik er dan met volle teugen van geniet.”
Sven De Potter

“Ik ga graag op reis, maar vaak hoeft dat niet te zijn en mijn reizen hoeven niet noodzakelijk te eindigen aan het andere eind van de wereld. Ik ga op vakantie om - zoals de meeste mensen, vermoed ik - mijn hoofd leeg te maken en me vol te zuigen met nieuwe indrukken. En om te rusten, uiteraard, want ik heb nogal een hectisch leven. Er is maar één constante: ik ga steeds op zoek naar de zon.”

Voor jou geen vakantie in eigen land dus.
“Toch wel. Tijdens de zomermaanden vind je me meestal thuis. Ik heb een zonnige tuin en zit er vaak van het mooie weer te genieten. Of ik ga op stap met vrienden of mijn familie. Aangezien ik meestal tijdens de wintermaanden op reis ga, moet ik iets verder gaan om de zon te vinden. Vorig jaar heb ik Maleisië bezocht, het jaar ervoor Thailand. Vooral Thailand heeft veel indruk op me gemaakt. Ik hou van hun cultuur en de Thai zijn vriendelijke mensen. En het eten: fenomenaal lekker! Het paradijs was daar nooit veraf.”

En in Europa?
“Vorig jaar heb ik met mijn vriend een paar weekjes op Sardinië rondgezworven. Een absolute aanrader! Je hoeft echt niet ver te gaan voor mooie stranden en helderblauw water. Je vindt er prachtige stranden met witte kiezelsteentjes die in kristallen lijken te veranderen als het water eroverheen spoelt. Verder heb ik er enorm genoten van de Italiaanse keuken, vooral wat de visschotels betreft: pasta alla vongole, frutti di mare, gegrilde inktvisjes op de barbecue… Heerlijk.”

Bereid je je reizen goed voor?
“Helemaal niet. Mijn vriend en ik zijn absoluut geen planners. Bij mij moet alles laidback gaan: niets moet, alles mag. Ik haat het om me te moeten haasten. Wat ik wel doe, is om de twee dagen mijn mails bekijken. En ik wil elke dag een krant.

Lees je veel op vakantie?
“Onlangs was ik enorm ontroerd door ‘Madame Bovary’ van Gustave Flaubert. Ik zat op het vliegtuig toen ik het slot las: ik heb tranen met tuiten gehuild, zo mooi vond ik het.”

Hoe zagen de vakanties eruit in je jeugd?
“Vroeger gingen we met de familie elk jaar zeilen. Op die manier hebben we veel boeiende plekken aangedaan: ooit zijn we vanuit Finland tot in Sint-Petersburg gezeild. Verder hebben we vrijwel heel de kust van Frankrijk - Brest, Le Havre en Honfleur - en Italië afgevaren. En alle Waddeneilanden, en Jersey, Guernsey, Herm, Sark, La Coruna, Lissabon, Porto… noem maar op. We deden ook elk jaar mee aan de Cutty Sark Race, en dat was steevast een groot zeilfeest.”

Mis je de vrijheid van zeilen in open zee niet?
“Niet meteen, maar die vakanties hebben er wel voor gezorgd dat ik op reis graag water in de buurt heb. De zee is altijd een constante geweest in mijn leven, ook nu nog. Haventjes doen me terugdenken aan mijn jeugd: daar amuseerde ik me altijd. Verder zullen me altijd de mooie zeemomenten bijblijven: de dolfijnen die voor de boeg zwommen, de maanvissen, de fabuleuze zonsondergangen. Geloof me, de schoonheid van een zonsondergang op zee valt met niets anders te vergelijken.”

Saartje Vandendriessche ken je onder meer van haar bijdragen voor Vlaanderen Vakantieland, haar omroepwerk voor Eén en af en toe een rolletje in een serie.

Liftend naar Kathmandu

Geroosterde sprinkhanen of foie gras
“Geroosterde sprinkhanen heb ik al gegeten, gekocht bij een madammeke dat – dacht ik toen – gebakken garnalen verkocht. Ik vond het niet echt lekker.”

Tentje of roomservice?
“Liever roomservice. Ik heb genoeg met de tent rondgetrokken tussen mijn achttiende en twintigste. Begin de jaren 1970 – in volle hippieperiode – ben ik in zes maanden tijd met mijn tentje naar Kathmandu gereisd: eerst een lift naar Lyon en dan naar Italië, Griekenland, Turkije… Van daaruit ging het met minibusjes en treinen tot in Nepal. Na veertien dagen rondzwerven in Kathmandu ben ik dan via hetzelfde traject teruggekeerd. Ik moest wel liften: ik had amper nog geld op zak, maar wel luizen en een Afghaanse jas van geitenwol die uit zichzelf begon te bewegen. (lacht)”

Inpakken en wegwezen of goed voorbereiden?
“Wij bereiden onze reizen nagenoeg niet voor. We zijn ooit naar de Dominicaanse Republiek getrokken, louter afgaande op een foto van een plastic banaan achter een speedbootje, iets wat de kinderen in één of ander magazine gezien hadden. Ter plekke bleek die banaan stuk. Wij zorgen voor een vlucht en een hotel, maar niet meer dan dat.”

Zon of sneeuw?
“Geen van beide! Aan skiën heb ik een godgloeiende hekel, maar dat geldt voor elke sport waar ik een andere broek voor moet aantrekken. En op een strand liggen te bakken, interesseert me ook niet. Ik kan trouwens veel makkelijker relaxen in een land waar het iets frisser is.”

Landgenoten: vermijden of verbroederen?
“Ik ga hen zeker niet opzoeken, maar als er landgenoten in een straal van vijftig meter lopen, hebben ze me natuurlijk meteen gezien. Als het leuke mensen zijn, sla ik graag een praatje. Tijdens een bezoek aan de piramides van Cheops bleken er, toen ik buitenkwam, twee bussen van Jetair te staan. Toen was het hek volledig van de dam.”

Snelweg of veldweg?
“Ik vond de wegen in Noorwegen heel goed, omdat je er niet sneller dan negentig mag. Je hebt er niet de behoefte om sneller te rijden: onderweg is er niets dat je zenuwachtig maakt. Als je in België van Brussel naar huis moet, dan ben je al opgedraaid nog voor je goed en wel uit de stad bent. Nu ja, de Nederlanders klagen wel over onze wegen, maar zij komen ze stuk rijden! (lacht)”

Wereldkeuken of Belgische hap?
“Als ik in een ander land ben, bestel ik steevast een gerecht dat ik niet ken. Al gebeurt het dan wel eens dat ik iets op mijn bord krijg dat er niet altijd even smakelijk uitziet, zoals haggis in Schotland. Maar ik wil alles wel eens proberen. In Noorwegen logeerden we bij een schrijfster en we kregen er bijna elke dag elandvlees: eland in de spaghetti, elandsteaks… De Noren hebben niet zo’n goede reputatie wat koken betreft.”

Het Louvre of raften in de Pyreneeën?
“Het Louvre, als ik in Parijs ben. Ik ga er niet speciaal naartoe, want Parijs trekt me niet zo aan. Ik hou niet van de mentaliteit.”

Zonsondergang of zonsopgang?
“Liefst een zonsondergang, voor het andere moet je je wekker zetten. In Egypte werden we elke dag uit ons bed gelicht voor een excursie naar één of andere tempel, maar je krijgt uiteraard overal hetzelfde verhaal.”

Eén lange vakantie of veel korte breaks?
“Citytrips, daar doen we niet aan mee. Ik hou van rust: we wonen op de buiten, het is er heel stil en ik heb dieren. Ik hoef hier niet meteen weg.”

Taxi of liften?
“Een taxi. Ik ben 58 en ik heb genoeg gelift. In Venetië heb ik ooit staan liften: de mensen stopten, maar hun autootjes waren zo klein dat ik er met mijn rugzak niet bij kon. Ik ben toen wel meegereden achterop een vespa – met een zware rugzak – en toen ik afstapte, zakte ik door mijn benen: die waren verlamd door de spanning op mijn rug.”

Sjamaan of reisverzekering?
“Ik kom weliswaar uit een generatie van biologisch boeren en tuinieren en al die zaken interesseren me mateloos, maar doe mij toch maar de reisverzekering. Die natuurremedies tracht ik met enige nuchterheid te benaderen, omdat het vaak om geneeswijzen gaat die stammen uit de tijd toen er niets beters was. Ik sta er wel voor open, maar ik vertrouw het toch niet helemaal.”

All-in of zelf ontdekken?
“Ik ga graag naar een land waar iemand woont die ik ken, zo kom je meteen op de meest interessante plaatsen terecht en ontwijk je alle valstrikken. Ooit werd in een hotel ‘swimming with the dolphins’ aangeboden. Onze kinderen wilden dat uiteraard doen. We moesten heel vroeg op, want we hadden een rit van vier uur voor de boeg. Bleek dat we in nog tien andere hotels moesten stoppen en uiteindelijk terechtkwamen bij een zwembad met vier dolfijnen. De kinderen mochten even aan die dolfijn hangen en dat was het. Zelden zoveel beteuterde gezichten gezien.”

Urbanus is komiek, zanger, acteur en stripauteur.

Dit interview verscheen eerder in het reismagazine GRANDE.

“Bagage kwijt? Leuk!”

Je hebt zo van die mensen die al reizend geboren lijken, zo gepassioneerd praten ze over hun talloze avonturen in de vier uithoeken van de wereld. Na één minuut besef je: Axelle Red is er één van. “Reizen is voor mij een levenshouding: het contact met andere culturen houdt je geest open en duwt alle vormen van racisme weg. Eigenlijk zou het verplicht moeten worden, als een vorm van burgerdienst.”

Twee weken languit aan een strand, iets voor jou?
“Dat behoort niet meteen tot mijn favoriete activiteiten. Net als iedereen kan ik daar wel even van genieten, maar na enkele dagen begint het te jeuken en wil ik op stap om het land te ontdekken en mensen te ontmoeten. Let op, ik hou wel van een luxueus hotel in een mooie omgeving. Maar ook voor luxe geldt: té is nooit goed.”

Is er een bepalend moment geweest voor je ontdekkingsdrang?
“Ja, mijn eerste reis zonder mijn ouders. Ik ben toen met de rugzak door Thailand getrokken. Echt een onvergetelijke ervaring, want de cultuurschok was gigantisch. Omdat ik zo basic reisde, kwam ik natuurlijk veel in contact met de lokale bevolking. Daardoor ging een nieuwe wereld voor mij open.”

Ben je verliefd geworden op Thailand?
“Ik heb er een immense liefde voor Zuidoost-Azië aan overgehouden. Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik er nog geraakt ben, maar ik wil er zo snel mogelijk nog eens naartoe. China wil ik ook zeker opnieuw bezoeken, en India moet ik nog helemaal ontdekken. Vooral de mensen trekken me aan. Hun gevoel voor esthetiek, hun trots ook. En dan heb ik het nog niet over de eindeloze finesse van de Aziatische vrouwen, echt uniek. Ook aan de geuren ben ik verslaafd.”

Ik heb de oplossing voor jou: zoals Alain Grootaers een sabbatjaar nemen en de hele regio doorkruisen.
“O, maar die ervaring kan ik met hem delen. In 2001 ben ik met mijn man en dochter Janelle (toen anderhalf jaar) acht maanden de wereld rondgetrokken. Zuidoost-Azië hebben we toen niet bezocht, maar we hebben wel onder meer Mexico en Nieuw-Caledonië helemaal doorkruist. Ik zei het toch, reizen is een constante in mijn leven.”

Zijn er ook bestemmingen waar je liever niet meer naartoe wilt?
“Haïti vond ik verschrikkelijk. Ik was daar voor Unicef en de armoede die ik er gezien heb, valt nauwelijks te beschrijven. Maar dat wil niet zeggen dat ik er nooit meer naartoe wil, integendeel. Als ik er concreet kan helpen, stap ik direct het vliegtuig op. Met de VS heb ik een haat-liefdeverhouding. Eigenlijk kom ik er wel graag, maar de superstrenge veiligheidsvoorschriften maken toch veel kapot. Hun securitypersoneel is vaak zo onbeschoft dat ik van de VS een tijdlang een degout heb gekregen. Je moet weten dat ik een ‘vriendelijke anarchist’ ben: ik haat het om zinloze regels op te volgen. Eén keer heb ik op weg naar de VS zo hard geprotesteerd dat de piloot erbij gehaald moest worden. Hij vroeg me of ik de terugreis zwemmend wilde afleggen.” (lacht)

De charmes van luchthavens…
“Zwijg mij ervan. Je moet weten dat ik op mijn vliegtuigreizen al talloze keren mijn bagage ben kwijtgeraakt. Al heeft dat ook zo zijn voordelen: je kunt altijd ter plekke nieuwe kleren kopen. Er is niets zaligers dan in kleine winkeltjes de lokale mode te ontdekken. Achteraf ben ik dus des te blijer dat mijn bagage niet tijdig is aangekomen.”

Hou je ook van plaatsen dichterbij huis?
“Meer dan ooit. Laatst ben ik met mijn man en onze drie dochters met de jeep door het Atlasgebergte in Marokko getrokken. Wat een ervaring! En ook Europa kan me zeer bekoren. Zo wil ik absoluut Rusland en de Baltische staten ontdekken. En Zweden vind ik dan weer een fantastisch land.”

Nog landen of regio’s op je verlanglijstje?
“Zonder twijfel de Arabische wereld. Landen als Syrië of Iran oefenen een grote aantrekkingskracht op mij uit. De moslimcultuur is zo rijk, zij hebben zoveel dingen uitgevonden waar we ook nu nog altijd de vruchten van plukken. Aan de andere kant schrikt die wereld me ook een beetje af. Zeker als vrouw is het niet evident in die landen zomaar wat te gaan rondlopen. Misschien ga ik er helemaal voor en trek ik een sluier aan, dan zal ik me ook meer verwant voelen met de vrouwen daar.”

Natuurlijk moeten we het ook over Frankrijk hebben, het land waar je door de minister van Cultuur geridderd werd. Wat is daar je favoriete plek?
“Toulouse vind ik geweldig. De zuiderse sfeer die er hangt, het licht,… Alles is er intens mooi. En dan dat zuiderse accent! Ik moet het nog maar horen, of ik vertoef al in hogere sferen. Mijn relatie met Parijs is anders. Ik heb er een tijdje gewoond, maar nu verblijf ik opnieuw ‘fulltime’ in Brussel. Parijs slorpte mij zodanig op dat het vermoeiend werd. Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat ik er mijn persoonlijkheid aan het verliezen was. In Parijs voel ik mij enkel goed als ik er niet hoef te wonen. Trouwens, de levenskwaliteit in Brussel ligt een pak hoger.”

Is er daarnaast wel een stad waar je ooit naar zou willen verhuizen?
“New York! Het idee om er ooit een jaar lang te gaan wonen, lijkt me heel aantrekkelijk. Sowieso hou ik van grote steden. Berlijn, Bangkok, Saigon, zelfs Freetown (de hoofdstad van het Afrikaanse Sierra Leone, red.) vind ik allemaal te gek. Hoofdsteden zijn trouwens altijd het ontdekken waard, ook als ze lelijk zijn. Vaak stralen ze wat vergane glorie uit, fantastisch vind ik dat!”

We zitten nog volop in het skiseizoen. Kunnen we jou vaak op de latten terugvinden?
“Wel, onlangs ben ik opnieuw beginnen te skiën. Voor mij is dat echt een combinatie van marteling en plezier. Eigenlijk begrijp ik niet waarom mensen skiën. Alleen al dat skipak, dat is toch een echte verkleedpartij. En dan die koude en nattigheid… Maar ach, ’s avonds is een skivakantie des te leuker.”

Dit interview verscheen eerder in het reismagazine GRANDE.

Foto: © Nicol’ Andrea

“Backpacken door het Midden-Oosten”

Backpacken door Indië of cruisen door Italië?
“Indië staat op mijn reislijstje. Met de rugzak rondtrekken is trouwens mijn favoriete manier van reizen. Ik heb heel mooie herinneringen aan toevallige ontmoetingen met Syriërs, en met Palestijnen in Jordanië tijdens een Midden-Oosten reis een paar jaar geleden. Iran heeft me toen ook aangenaam verrast: de meeste Iraniërs bleken niet zo anti-Westers als ik verwacht had. Integendeel zelfs, ik heb zelden zulke gastvrije mensen ontmoet als in Shiraz of Isfahan. Bovendien kan je er als rugzaktoerist heel comfortabel reizen: Iran beschikt over een stipt busnetwerk en een uitstekende wegeninfrastructuur. Gelukkig spraken de meeste Iraniërs Engels, want het Farsi ben ik jammer genoeg niet meester.”

Gsm aan of uit?
“Tot voor een paar jaar liet ik mijn gsm thuis; nu ben ik altijd bereikbaar. Dat is het lot van een journalist die voor de nieuwsdienst werkt: niets willen missen.”

Souvenir: plastic Eifeltoren of champagne?
“Ik breng graag eten en drinken mee dat me terugvoert naar het land van herkomst. Lekkere Turkse wijn, Pata Negraham en Manchego-kaas uit Spanje… Naar kunst ga ik ook wel eens op zoek: houten maskers uit Ghana of stoffen uit Teheran.”

Inpakken en wegwezen of goed voorbereiden?
“Ik wil alles zien wat de moeite is en informeer me vooraf zeer grondig. Ik vind het net fantastisch om ondanks die voorbereiding steeds weer verrast te worden. Meestal in de positieve zin, omdat de realiteit de verbeelding overstijgt.”

All in of alle opties open?
“Nooit all in! Geen denken aan, ik wil zelf vorm kunnen geven aan mijn reis.”

Geroosterde sprinkhaan of foie gras?
“Sprinkhaan heb ik nog niet geproefd. In Zweden heb ik kennis gemaakt met Surströmming, maar er niet van geproefd: gefermenteerde haring die men in blik laat nagisten. Het blik moet onder water geopend worden omdat de stank niet te harden is. Schijnt heel lekker te zijn, maar mijn walging won het van de nieuwsgierigheid. Ik herinner me verder een bijzondere maaltijd in een klein dorpje in Senegal, waar ik was op uitnodiging van Plan International: een rijst-met-kipschotel met frieten, die de plaatselijke kok speciaal voor ons had gebakken. En ze smaakten heerlijk.”

Zeeziek of luchtziek?
“Zeeziek. Tijdens een cruisevakantie met vrienden op de Middellandse zee ben ik toch één keer echt ‘mottig’ geweest en heb ik een pilletje moeten nemen.”

Mysterieus Egypte of hectisch Londen?
“Beide. De buzz en de grote culturele verscheidenheid van steden als Londen trekt me enorm, vandaar dat ik tijdens mijn reizen altijd een citytrip inlas. Waar ik geen tijd voor uittrek is shoppen. Dan pik ik liever een extra museum mee.”

De kust of de bergen?
“De ideale combinatie heb ik ontdekt in Noorwegen: de bergen liggen er quasi in het water. Je kan er fantastische beklimmingen doen en fabuleuze boottochten. We hebben er vaak in B&B-hotelletjes overnacht in Oslo en aan het fjord van Geiranger.”

Landgenoten: verbroederen of vermijden?
“Meestal hebben landgenoten sneller in de gaten dat ik een landgenoot ben dan andersom (lacht). Ik ga ze niet uit de weg, maar ze opzoeken doe ik evenmin.”

Cavalier seul of groepsreis?
“Liever alleen of met mijn partner, omdat de vrijheid groter is. Een groep krijg je minder makkelijk in beweging. En je legt minder makkelijk contact met de plaatselijke bevolking of andere reizigers. In Marokko hebben we een Waals koppel leren kennen, dat zijn goeie vrienden geworden. Toen ik jaren geleden op vakantie was in Spanje heb ik een stel Duitsers ontmoet die nu in Zweden wonen. Daar kan ik dan ook weer terecht (lacht).”

Wim De Vilder is nieuwsanker bij de VRT. Hij presenteert Het Journaal en het reportagemagazine Koppen.