Je hebt zo van die mensen die al reizend geboren lijken, zo gepassioneerd praten ze over hun talloze avonturen in de vier uithoeken van de wereld. Na één minuut besef je: Axelle Red is er één van. “Reizen is voor mij een levenshouding: het contact met andere culturen houdt je geest open en duwt alle vormen van racisme weg. Eigenlijk zou het verplicht moeten worden, als een vorm van burgerdienst.”

Twee weken languit aan een strand, iets voor jou?
“Dat behoort niet meteen tot mijn favoriete activiteiten. Net als iedereen kan ik daar wel even van genieten, maar na enkele dagen begint het te jeuken en wil ik op stap om het land te ontdekken en mensen te ontmoeten. Let op, ik hou wel van een luxueus hotel in een mooie omgeving. Maar ook voor luxe geldt: té is nooit goed.”

Is er een bepalend moment geweest voor je ontdekkingsdrang?
“Ja, mijn eerste reis zonder mijn ouders. Ik ben toen met de rugzak door Thailand getrokken. Echt een onvergetelijke ervaring, want de cultuurschok was gigantisch. Omdat ik zo basic reisde, kwam ik natuurlijk veel in contact met de lokale bevolking. Daardoor ging een nieuwe wereld voor mij open.”

Ben je verliefd geworden op Thailand?
“Ik heb er een immense liefde voor Zuidoost-Azië aan overgehouden. Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik er nog geraakt ben, maar ik wil er zo snel mogelijk nog eens naartoe. China wil ik ook zeker opnieuw bezoeken, en India moet ik nog helemaal ontdekken. Vooral de mensen trekken me aan. Hun gevoel voor esthetiek, hun trots ook. En dan heb ik het nog niet over de eindeloze finesse van de Aziatische vrouwen, echt uniek. Ook aan de geuren ben ik verslaafd.”

Ik heb de oplossing voor jou: zoals Alain Grootaers een sabbatjaar nemen en de hele regio doorkruisen.
“O, maar die ervaring kan ik met hem delen. In 2001 ben ik met mijn man en dochter Janelle (toen anderhalf jaar) acht maanden de wereld rondgetrokken. Zuidoost-Azië hebben we toen niet bezocht, maar we hebben wel onder meer Mexico en Nieuw-Caledonië helemaal doorkruist. Ik zei het toch, reizen is een constante in mijn leven.”

Zijn er ook bestemmingen waar je liever niet meer naartoe wilt?
“Haïti vond ik verschrikkelijk. Ik was daar voor Unicef en de armoede die ik er gezien heb, valt nauwelijks te beschrijven. Maar dat wil niet zeggen dat ik er nooit meer naartoe wil, integendeel. Als ik er concreet kan helpen, stap ik direct het vliegtuig op. Met de VS heb ik een haat-liefdeverhouding. Eigenlijk kom ik er wel graag, maar de superstrenge veiligheidsvoorschriften maken toch veel kapot. Hun securitypersoneel is vaak zo onbeschoft dat ik van de VS een tijdlang een degout heb gekregen. Je moet weten dat ik een ‘vriendelijke anarchist’ ben: ik haat het om zinloze regels op te volgen. Eén keer heb ik op weg naar de VS zo hard geprotesteerd dat de piloot erbij gehaald moest worden. Hij vroeg me of ik de terugreis zwemmend wilde afleggen.” (lacht)

De charmes van luchthavens…
“Zwijg mij ervan. Je moet weten dat ik op mijn vliegtuigreizen al talloze keren mijn bagage ben kwijtgeraakt. Al heeft dat ook zo zijn voordelen: je kunt altijd ter plekke nieuwe kleren kopen. Er is niets zaligers dan in kleine winkeltjes de lokale mode te ontdekken. Achteraf ben ik dus des te blijer dat mijn bagage niet tijdig is aangekomen.”

Hou je ook van plaatsen dichterbij huis?
“Meer dan ooit. Laatst ben ik met mijn man en onze drie dochters met de jeep door het Atlasgebergte in Marokko getrokken. Wat een ervaring! En ook Europa kan me zeer bekoren. Zo wil ik absoluut Rusland en de Baltische staten ontdekken. En Zweden vind ik dan weer een fantastisch land.”

Nog landen of regio’s op je verlanglijstje?
“Zonder twijfel de Arabische wereld. Landen als Syrië of Iran oefenen een grote aantrekkingskracht op mij uit. De moslimcultuur is zo rijk, zij hebben zoveel dingen uitgevonden waar we ook nu nog altijd de vruchten van plukken. Aan de andere kant schrikt die wereld me ook een beetje af. Zeker als vrouw is het niet evident in die landen zomaar wat te gaan rondlopen. Misschien ga ik er helemaal voor en trek ik een sluier aan, dan zal ik me ook meer verwant voelen met de vrouwen daar.”

Natuurlijk moeten we het ook over Frankrijk hebben, het land waar je door de minister van Cultuur geridderd werd. Wat is daar je favoriete plek?
“Toulouse vind ik geweldig. De zuiderse sfeer die er hangt, het licht,… Alles is er intens mooi. En dan dat zuiderse accent! Ik moet het nog maar horen, of ik vertoef al in hogere sferen. Mijn relatie met Parijs is anders. Ik heb er een tijdje gewoond, maar nu verblijf ik opnieuw ‘fulltime’ in Brussel. Parijs slorpte mij zodanig op dat het vermoeiend werd. Uiteindelijk kreeg ik het gevoel dat ik er mijn persoonlijkheid aan het verliezen was. In Parijs voel ik mij enkel goed als ik er niet hoef te wonen. Trouwens, de levenskwaliteit in Brussel ligt een pak hoger.”

Is er daarnaast wel een stad waar je ooit naar zou willen verhuizen?
“New York! Het idee om er ooit een jaar lang te gaan wonen, lijkt me heel aantrekkelijk. Sowieso hou ik van grote steden. Berlijn, Bangkok, Saigon, zelfs Freetown (de hoofdstad van het Afrikaanse Sierra Leone, red.) vind ik allemaal te gek. Hoofdsteden zijn trouwens altijd het ontdekken waard, ook als ze lelijk zijn. Vaak stralen ze wat vergane glorie uit, fantastisch vind ik dat!”

We zitten nog volop in het skiseizoen. Kunnen we jou vaak op de latten terugvinden?
“Wel, onlangs ben ik opnieuw beginnen te skiën. Voor mij is dat echt een combinatie van marteling en plezier. Eigenlijk begrijp ik niet waarom mensen skiën. Alleen al dat skipak, dat is toch een echte verkleedpartij. En dan die koude en nattigheid… Maar ach, ’s avonds is een skivakantie des te leuker.”

Dit interview verscheen eerder in het reismagazine GRANDE.

Foto: © Nicol’ Andrea