Ooit had hij een Franse vriendin en voelde hij zich tussen onze zuiderburen als een vis in het water. Nu hij gelukkig gesetteld is met de vrouw van zijn leven én met twee spruiten van vier en twee jaar, leidt de reismicrobe bij Herman Verbruggen een ietwat ingedommeld bestaan. Om toch snel weer wakker te worden: “Ooit wil ik eens die ene lange reis maken.”

“Momenteel is reizen bij mij gelijk aan vakantie, aan dat ene weekje per jaar dat we er zonder de kinderen op uit trekken. Daarvoor kiezen we altijd een ‘klassieke’ bestemming. Dit jaar wordt het Rhodos. Puur genieten, dat is het recept, want mét de kinderen naar het buitenland trekken, is al gauw hard werken. Hoewel dat genieten soms kan tegenvallen. Toen we enkele jaren geleden op Gozo waren, belandde mijn zwangere vriendin daar in het ziekenhuis. Gelukkig was het niet ernstig, maar de rest van ons verblijf heeft ze wel moeten platliggen.”

Hoe moet ik mij een ziekenhuis op Gozo voorstellen?

“Hygiënisch was alles in orde, maar qua uitrusting lijkt het alsof je in een historische film bent beland; zo’n verhaal dat zich na de Eerste Wereldoorlog afspeelt. Dat had vooral te maken met de ouderwetse geelachtige kleur waarin alles daar baadde.”

Zijn avontuurlijke reizen iets voor jou?

“Een echte avonturier ben ik nooit geweest. Op mijn vijfentwintigste ben ik wel alleen met de tent door Marokko getrokken. In het begin was dat vreemd, vooral omdat je geregeld mensen tegenkomt die van jou willen profiteren. Maar op een camping heb ik enkele sympathieke Marokkanen ontmoeten die me de adressen gaven van hun respectieve families. Zo ben ik onder meer hartelijk ontvangen in Fez en Marrakech.”

Heb je ook al meer exotische bestemmingen bezocht?

“Als peter van de Damiaanactie ben ik bijvoorbeeld al in Bangladesh geweest. Ook mijn mooiste reis tot nu toe heb ik aan mijn peterschap te danken: Molokai op Hawaï. Ik herinner mij dat kerkje op honderd meter van de oceaan… En dan waren er ook de palmbomen en de blauwe lucht; het was als op een postkaart. Bovendien mochten wij er overnachten in een gastenverblijf vlakbij. Toen dacht ik: naar hier wil ik ooit nog terugkeren.”

Het zijn dus vooral je professionele activiteiten die je naar het buitenland leiden.

“Dat is inderdaad het geval. Zelfs ‘FC De Kampioenen’ heeft al een geweldige reiservaring opgeleverd. Voor een speciale dubbelaflevering hebben we ooit gefilmd op de Freedom of the Seas, een gigantisch cruiseschip. Daarvoor mochten we mee op de maidentrip van Southampton naar New York. Er waren verder geen passagiers aan boord, wat ons dus heel veel ruimte opleverde. Dat gaf wel een vreemd gevoel. Wist je dat we exact dezelfde route als de Titanic hebben afgelegd? Binnenvaren onder de Brooklyn Bridge in New York vond ik fantastisch. Eigenlijk hebben we amper de tijd gehad om in Manhattan rond te lopen, maar toen wist ik het al: met New York wil ik van nabij kennismaken.”

Heb je dankzij ‘De Kampioenen’ een liefde voor cruises ontwikkeld?

“Absoluut niet. Met twee- tot drieduizend mensen op zo’n schip, bah, ik durf het mij niet voor te stellen. Ik vind dat vreselijk onnatuurlijk. En alles is er zo kitscherig.”

Hou je van citytrips?

“Dat zegt me al veel meer, hoewel ik het een gek idee vind om op twee à drie dagen tijd een stad te willen ontdekken. Achter het grote aanbod citytrips zit een uitgekiende commerciële strategie die maar weinig te maken heeft met het echte reizen. Neem nu een stad als New York, die kun je toch niet op enkele dagen afhaspelen?”

Zijn er steden waar je graag naar terugkeert?

“Parijs vind ik geweldig. Ik had vroeger een Franse vriendin met wie ik vaak in Parijs afsprak. Dat is de perfecte manier om die stad echt te doorgronden. Maar mijn hart heb ik pas helemaal achtergelaten in Marseille. Daar hangt zo’n sfeertje van ‘we hebben het misschien niet breed, maar we hebben het wel goed’. Je voelt daar ook een zekere spanning… Marseille is ook duidelijk een stad die kijkt naar de zee en met de rug naar Frankrijk leeft. Geen enkele andere Franse stad is zoals Marseille.”

Je houdt van de zee?

“Ik geniet er inderdaad van om dicht bij de zee te zijn. Een rivier vind ik bijvoorbeeld niet voldoende, en dat als Antwerpenaar! (lacht) Opstaan en de zee zien; eigenlijk is er geen groter cadeau. Let maar eens op: automatisch ga je een stuk dieper ademhalen.”

Dit interview verscheen eerder in het reismagazine GRANDE.

Tekst: Kevin De Vos