Reisverhaal door Ruth Lamers, Gent
“Why?” had de Turkse kledingverkoper niet-begrijpend gevraagd. Ik had hem verteld dat we de volgende dag naar Iran zouden reizen. De man begreep er niets van en keek me meewarig aan. Ook het feit dat ik een regenjas wilde kopen, lokte een verbijsterende reactie uit. Ik had dan ook gevraagd een extra knoop aan de halssluiting te zetten en de mouwen te verlengen. Deze tenue zou me de komende zes
weken in de eerste plaats moeten behoeden voor zweepslagen…
De historische Trans Asya Ekspresi brengt ons naar het land waar meer dan vijfhonderd jaar voor Christus het schitterende Persepoliscomplex gebouwd werd, waar de boeken versierd zijn met miniaturen en de zijden tapijten verhalen vertellen… Iran. De treinrit is een once-in-a-lifetime-ervaring. De Trans Asya Ekspresi legt één keer per week 3.059 kilometer af tussen Istanbul en Teheran. Wij reizen iets meer dan de helft daarvan mee.
De eerste ochtend maak ik kennis met onze Iraanse buurjongens. We worden prompt in gebarentaal uitgenodigd op de thee en de jongemannen bombarderen een leeg compartiment tot theesalon. Bij de thee krijgen we grote, diamanten brokken suiker, gearomatiseerd met sinaasappel. We leggen ze, net als onze gastheren, onder de tong om ze te laten smelten met de hete thee. Terwijl militairen, douaniers, politieagenten en andere geüniformeerde ego’s in de gangen van het smalle treinstel strijden om de hoogste decibels, delen wij nog een glas rode wijn met de vrienden. Ondertussen rijdt de trein zijn aankomst-uur ver voorbij.
Why, denken wij, net als de Turkse prêt-à-porterverkoper, als we na twee dagen en een ferrytocht geanimeerd door een plaatselijke verkoper van de shoplijn, op een bijna verlaten Iraans perron staan. Ik in mijn Inspector Colombo-outfit met een plakkerige sjaal op mijn hoofd en mijn wederhelft met een slaaptekort groter dan zijn enthousiasme. Dan zien we wat verder een veld vol rode klaprozen, krijgen zoete thee aangeboden van een politiecommissaris en horen in de verte melancholische muziek. En dan weten we het weer: voor zoveel poëzie en couleur locale heeft een mens al eens wat nachtrust, een dieet van droge koekjes en 48 uur zonder douche of stromend water veil.
