Reisverhaal door Thierry Ninane, Morlanwelz

Samen met drie vrienden tussen 18 en 22 jaar wilden we naar Italië op vakantie gaan. Waar we juist naartoe zouden trekken, dat wisten we nog niet. Uiteindelijk beslisten we om onze bestemming aan het toeval over te laten. Geblinddoekt duidde ik met mijn vinger onze vakantiebestemming aan op de kaart van Italië. Het werd Porto San Giorgio in de Marken, aan de Adriatische kust.
In de trein richting Adriatische kust stapte een hele groep mensen op: zij riepen, gesticuleerden en omarmden elkaar op het perron. Het hele gebeuren intrigeerde mij, en ik vond het prettig om te zien. Na achttien uur sporen arriveerden we in Porto San Giorgio. We wilden zo snel mogelijk Italië en zijn
inwoners leren kennen en waren heel nieuwsgierig naar wat we de komende dagen zouden beleven en zien. Aan de stationschef vroegen we de weg naar de dichtstbijgelegen camping, en hij stuurde ons vijf
kilometer verder naar Lido di Fermo. Eindelijk waren we in Italië! We wandelden onder een loden zon langs de Adriatische Zee, één schitterend blauwe oppervlakte. Ik kreeg er zelfs pijn van aan mijn ogen, zo helder was het licht. Na een tijdje merkten we dat er eigenlijk geen levende ziel te bespeuren viel. We wilden de weg vragen aan iemand, maar de straten waren volledig verlaten. Er was geen geluid te horen, geen auto, geen fiets, geen ezel, helemaal niets! Woont hier wel iemand, vroegen we ons af. We konden genieten van een prachtig landschap, maar het leek wel alsof we hier helemaal alleen waren. We begonnen ons vragen te stellen.
Plots barstte een hels geschreeuw los. Mensen liepen roepend weg uit hun huizen, zwaaiend met de Italiaanse vlag, en sprongen op hun fiets, vespa en auto, luid toeterend. Al snel hoorden we dat Italië de halve finale van de wereldbeker voetbal gewonnen had. We spreken van juli 1982! Enkele dagen later won Italië zelfs de finale. Het feestgedruis dat daarop losbarstte, was grandioos, onvergetelijk en uniek. Ik geloofde mijn ogen niet.
Ik ga nog altijd graag naar Italië op vakantie, zelfs naar Lido di Fermo. Sinds mijn ervaring in 1982 ben ik er rotsvast van overtuigd: een jaar zonder een bezoek aan Italië is een verloren jaar.