Reisverhaal door Véronique Colpaert, Wetteren
Zeven jaar lang was ik met mijn gezin niet op reis geweest. Vandaar dat ik naar die zomerreis met echtgenoot en zoontje van vijf echt had uitgekeken. We zouden daar op Korfoe eens van het leven genieten.
Ons hotel was er zo eentje waar de brochures vol mee staan: comfortabel, veel faciliteiten (vier zwembaden!) en nette kamers. Ons plezier was echter van korte duur. Toen we de eerste ochtend het complex verkenden, viel onze blik op een jongetje van een jaar of acht dat ons vanuit het zwembad nadrukkelijk aankeek en daarna zijn blik verplaatste naar de bodem. Snel zagen we een ander kind op de bodem liggen! Mijn man sprong onmiddellijk in het water en samen haalden we het kind eruit. Ik kan nog steeds het bleke gezichtje van dat ventje voor mij zien. Zijn oogjes stonden mat, uit zijn neus en mond kwam bleek schuim en hij ademde niet meer. Terwijl mijn man zijn cursus EHBO in de praktijk bracht, riep ik mijn stem schor. Niet dat dat veel resultaat opleverde: het grasperk rond het zwembad lag vol mensen, maar haast niemand reageerde. Enkel een Engelse kleuterjuf snelde ter hulp. Het was echt een verschrikkelijk tafereel. Uiteindelijk heb ik dan maar de barman gevraagd een ambulance te bellen. Ondertussen leken de seconden uren te duren maar… de jongen leek het redden. En dat dankzij de snelle reactie van mijn man en die kleuterjuf.
Toen de jongen naar het ziekenhuis was afgevoerd, kwam de emotionele terugslag. Bij mijn zoontje rolden de tranen van de wangen en mijn man wilde een tijdje alleen zijn. Meteen rees de vraag waar de ouders van dat bijna verdronken jongetje waren. Achteraf bleek dat de moeder in haar kamer aan het slapen was. Onvoorstelbaar toch?
Als klap op de vuurpijl werd mijn echtgenoot later die dag ontboden bij de manager van het hotel. Die maakte zich veel meer zorgen over zijn zaak en over de verzekeringen dan over het lot van die jongen. Een simpele bedanking kreeg hij niet eens over de lippen. Mijn man vertelde achteraf dat hij walgde van zo’n gevoelloos gedrag.
Later hebben we gehoord dat het jongetje Grieks-Belgisch was. Hij heet Michaël en reisde samen met zijn mama. Nadien hebben we nooit meer iets van hem vernomen. Ik hoop dat alles toch goed is gekomen met Michaël – ik denk dat hij nu zo’n 18 jaar moet zijn. Ik heb nog eens geprobeerd via de touroperator om iets te weten te komen maar dat is niet gelukt. De wet op de privacy of iets dergelijks… Mijn man vindt het beter zo, hij speelt liever niet voor held, maar ik ben reuzetrots op wat hij gepresteerd heeft die dag, en van mij mag iedereen dat gerust weten!
