Reisverhaal door Gino Van Looy, Kessel
Het was augustus 2004. Mijn vrouw en ik waren voor de eerste keer in Kroatië. Een daguitstap met de bus naar Montenegro leek ons een goed idee. Ons gezelschap op de bus was een bont allegaartje van Spanjaarden, Slovenen en vooral luidruchtige Italianen uit Napels. Veel getater en gelach, veel weidse gebaren,… de clichés werden bevestigd.
Na een tussenstop in de oude stad Kotor bleek het weer omgeslagen: de zon verschool zich achter een dikke mistlaag. Bovendien vertelde de gids in de bus dat we nu een bochtige beklimming zouden aanvatten en dat iedereen beter op zijn plaats zou blijven zitten. Bij de Napolitanen viel die raad in dovemansoren, want ze gingen gezellig rond met wijn en ham. Maar die jolige sfeer verdween snel. De mist werd immers dikker en de ravijnen langs de kant dieper. En de Napolitanen, tja, die verminderden hun volume. Zeker toen de weg ook nog smaller werd en er af en toe een tegenligger naar beneden kwam gespurt. De Napolitanen werden zelfs helemaal stil toen de bus eventjes achteruit moest rijden. De gids keek goedkeurend en begon haar verhaal: “Dat deze weg…” – plots moest de bus bruusk stoppen omdat de chauffeur te laat de bocht had gezien en ons bijna in de afgrond had gestort, waarop een groen uitgeslagen Napolitaanse zich richting toilet haastte – “…aangelegd was door prins Nikola als eerbetoon aan zijn vrouw.”
Plots kwam een tegenligger op ons af, de bus moest werkelijk tot op de rand rijden. De gids keek ondertussen uit het raam om te checken of we wel degelijk op de weg bleven. Enkele Napolitanen sloegen hun ogen ten hemel, kusten hun geliefden en aanvaardden hun lot. Kort daarna hoorden we een vervaarlijk gekrijs en zagen we een bruusk uitwijkmanoeuvre gevolgd door piepende banden. We werden bergop ingehaald door een andere bus! Zelfs de gids kon haar trillende stem niet meer bedwingen en de oudste Napolitaan dook krijtwit in het toilet, paternoster in de hand. Ik slikte en luisterde verder naar de gids: “Nikola legde deze weg aan uit liefde voor Milena, zijn latere vrouw. De weg telt 23 bochten in de vorm van een M, de eerste letter van haar naam…” Dit hadden we dus aan hem te danken!
Na het volgende remmanoeuvre zweeg zelfs de gids en werd er langzaam afgeteld naar 23. Ik beloofde mijn vrouw dat als we dit overleefden en ooit een meisje kregen, we haar Milena zouden noemen.
Uiteindelijk raakten we fysiek - mentaal iets minder - ongeschonden boven. De Napolitaan kwam met veel getater terug uit het toilet, dankte God en trakteerde de hele bus op wijn met de historische woorden: “Ik dacht altijd dat ik alles gezien had omdat ik Maradona in levende lijve heb zien spelen, maar na vandaag weet ik beter.” Het werd nog een mooie dag. En negen maanden later werd onze dochter geboren: Milena.
