In deze rubriek bekijkt onze redacteur Kevin De Vos de reisactualiteit door een eigenzinnige bril.

GRANDE 109: september 2010

De stress van de stewardess

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Hebt u de voorbije zomer ook weer genoten van de lieftallige glimlach die zowat elke stewardess als bij toverslag op haar welgevormde gezicht kan toveren? Goed voor u, maar hopelijk hebt u toch niet té hard gestaard, want stewardessen zijn het beu om als lustobject door het leven te gaan. De Australische vereniging van cabinepersoneel FAAA liet onlangs luid en duidelijk haar ongenoegen blijken over een reclamefilmpje van een Russische luchtvaartmaatschappij waarin hostessen strippen en in minibikini’s een vliegtuig schoonmaken. Toegegeven, de bedenkers van dit filmpje werden duidelijk niet gehinderd door een stuwende creativiteitsdrang, maar om nu meteen moord en brand te gaan schreeuwen en te poneren dat stewardessen door belachelijke filmpjes het slachtoffer dreigen te worden van seksuele intimidatie, behoort tot het intrigerende rijk van de dijenkletser. Als luchtvaartmaatschappijen willen verhinderen dat ongelikte mannelijke beren het vrouwelijke cabinepersoneel lastigvallen, kunnen ze er misschien voor opteren het alcoholgebruik tijdens de vlucht te beperken.

GRANDE 108: juli 2010
Ode aan de vliegtuigpassagier
We leven in moeilijke tijden: de aarde beeft, vulkanen spuwen en tot in Timboektoe maken ze zich grote zorgen over BHV. Geen enkele miserie, maar dan ook geen enkele, is echter groter dan die van de luchtvaartsector. British Airways, Lufthansa, Iberia, Brussels Airlines… met een aandoenlijke eensgezindheid maakten ze de voorbije weken gigantische verliescijfers bekend. Als die maatschappijen onafhankelijke staten zouden zijn, ze waren al lang op zijn Grieks tot de IMF-bedelstaf veroordeeld. De dodelijke hoon van Angela Merkel zou hun deel zijn! Maar kijk, mirakels bestaan echt: ondanks miljardenputten blijven ze allemaal dartel het zwerk verkennen. Vreemd, temeer daar elke geoefende vliegtuigpassagier zal beamen dat die dieprode resultaten echt niet te wijten zijn aan een overdreven neiging tot gepamper van de klanten. Integendeel, steeds meer krijg je het gevoel dat reizigers in economy (cattle class) hoogstens geduld worden al waren ze decorrekwisieten met enkele euro’s te veel op zak. Een bordkartonnen koffie met een levenloze croissant: 4 euro, meneer. Een zielig flesje ‘Château Migraine’: 6 euro. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Zo maakte Emirates, de nationale carrier van Dubai, onlangs een miljarden…winst. Allicht niet helemaal toevallig hebben we het hier over een bedrijf dat het begrip ‘service’ wel nog hoog in het vaandel voert. Vandaar deze tip: boek eens een vlucht, in economy, met maatschappijen als Emirates en Etihad en voortaan zul je de meeste klassiek-westerse vliegeniers beschouwen als een kluitje triestige maatschappijen die bij het minste geringste aan de klaagmuur staan. Zij moeten opnieuw gaan beseffen dat ze bestaan dankzij ons, de reizende consumenten.

De volledige Kijk van GRANDE-redacteur Kevin lees je in GRANDE. Nu in je krantenwinkel!

GRANDE 107: juni 2010
En de twaalf punten gaan naar...
IJsland! Wat een prachtig land: na failliete banken stuurde deze noordelijke natie ons puur en onversneden vulkaanas. Dankzij de vulkaan-met-de-moeilijke-naam begonnen hooggeëerde intellectuelen uit allerlei beroepscategorieën erop los te kwaken: zin en onzin van ons jachtige bestaan, de rol van het vliegwezen in onze moderne samenleving, de nietigheid van och God och Here de mens…
Alle voorspelbare onderwerpen kwamen als op hol geslagen Niagarawatervallen op ons af. De vermakelijkste personages in deze schitterende tragikomedie waren de talloze woordvoerders uit de reissector. Hoewel elke kuch van de kwade vulkaan hun bedrijven bommen geld kostte, zag je hen armenwapperend en roodaangelopen genieten van dit unieke momentum. Hun terminologie (Nooit gezien! Grootste chaos ooit!) gaf aan hoe hard ze zich verwarmden aan de gigantische media-aandacht. Ondertussen pookten hun bazen de discussie over het nut van het vliegverbod vakkundig op. Opvallend daarbij was dat de veiligheid van de passagiers en het cabinepersoneel een van hun laatste zorgen bleek te zijn. Misschien waren ze wel bang van de vaststelling dat een wereld zonder vliegtuigen ook blijft draaien. Nog even en de door velen doodverklaarde autocar wordt weer een sexy vervoermiddel.

GRANDE 106: mei 2010
Terug naar de Kust
Oef! Er zijn nog zekerheden in het leven: als in België een halve zonnestraal het aandurft om doorheen het grijze wolkendek te priemen, verschijnen de lange files richting zee ten tonele. En gelukkig hebben we nog de eeuwige Knokse burgemeester Leopold Lippens om nog wat meer ambiance in de keet te brengen. De man stuurde onlangs de blije mare de wereld in dat hij in zijn gemeente graag een zessterrenhotel zou zien verrijzen. De reacties lieten zich raden: als een zwerm losgeslagen bijen steeg het hoongelach op. Natuurlijk heeft iedereen het recht Lippens te beschouwen als een soort ongevaarlijke paljas die zich bij tijd en wijle opwarmt aan wat media-aandacht. Maar als een paal boven het Noordzeewater staat wel dat hij zo ongeveer de enige kustburgemeester is die van zijn gemeente een internationaal begrip heeft weten te maken. Een luxueus zessterrenhotel, daar kan toch niemand iets op tegen hebben? Sterker nog, in Europa heeft zowat elke belangrijke kuststrook zijn iconische hotels, maar de Belgische kust? Nada, noppes, niets. Het wordt hoog tijd dat die Belgische kneuterigheid omgebogen wordt in een moderne visie vol durf en branie die onze kust uit de duffe banaliteit kan optillen.

GRANDE 105: april 2010
Krasse knarren (1)
Boem paukenslag! Op menig hoofdkwartier van de Belgische reisindustrie verslikten ze zich onlangs stevig in hun koffie bij het lezen van een artikel in het vakblad Travel Magazine. Dat had het aangedurfd om de gemiddelde leeftijd van de Belgische vliegtuigvloot te berekenen. Wat bleek? De vaderlandse toestellen behoren gemiddeld tot de oudste van de westerse wereld. Brussels Airlines bijvoorbeeld afficheert een gemiddelde leeftijd van 14 jaar. Het nieuws was nog niet koud of onze redactie kreeg een stortvloed van perscommuniqués van de betrokken maatschappijen waarin die via een onstopbare woordenbrij wanhopig wilden aantonen dat de toestand toch niet zo ellendig is. Goed, we willen best geloven dat de Belgische vliegtuigen uitstekend onderhouden worden, en dat zo’n toestel dertig jaar de zeven hemelen kan verkennen. Maar toch be-kroop een ietwat vreemd gevoel de gemiddelde nieuwsconsument: hij onthield vooral dat de meeste Belgische luchtvaartmaatschappijen achterop hinken ten opzichte van hun buitenlandse confraters en maakte zich één fundamentele bedenking: nieuwe vliegtuigen zijn toch beter (stiller, ecologischer, veiliger) dan oude? En moeten Brussels Airlines en Thomas Cook nu echt zoiets als tweedehandse toestellen aankopen? Het zijn vragen waar te midden van het holle gekakel niemand een antwoord op gaf.

GRANDE 104: maart 2010
Arme singles
“Beste redactie, als trouwe lezer van uw blad richt ik me – ten einde raad – tot u.” Laten we eerlijk zijn, als een dergelijk schrijnend schrijven in onze mailbox belandt, houdt ons hart, fragiel als we zijn, even op met kloppen. Wat is er aan de hand? Deze man trekt zich, geheel terecht, het povere lot van de reizende single aan: “Wie slaagt er ooit in om het onrecht ongedaan te maken van de pestsupplementen die hotels aan singles aanrekenen?” Het is inderdaad een van de onbegrijpelijke paradoxen van deze tijd: steeds meer mensen gaan zonder partner door het leven, maar worden daar door de reisindustrie (touroperators, hotels…) nog altijd financieel voor gestraft. Natuurlijk zijn touroperators geen liefdadigheidsinstellingen: of je nu alleen of in duo een kamer bezet houdt, het resultaat blijft nagenoeg hetzelfde. Maar een sector die leeft van de klantentevredenheid en die doorgaans heel creatief is in het bedenken van kortingen en promoties (“vroegboekkorting: -5 euro! Drie gratis flessen champagne!! Gastronomische vliegtuigmaaltijden!!!”), zou de vele singles toch wat beter in de watten kunnen leggen.

GRANDE 103: februari 2010
Eigen schuld, dikke bult
Driewerf helaas werden die reiskriebels de voorbije weken danig op de proef gesteld. Koning Winter regeerde dictatoriaal: treinen kwamen tot stilstand, vliegtuigen raakten ondergesneeuwd en wagens gleden van de snelwegen. Het zieligste tafereel speelde zich ongetwijfeld af op Lanzarote. Daar daagde een Ryanairvliegtuig, dat honderden Belgen naar Charleroi zou brengen, niet op “wegens het slechte weer”. En dat terwijl onze stomverbaasde landgenoten de vluchten van de andere maatschappijen wel vrolijk zagen vertrekken. Resultaat voor onze arme drommels: wachten op de volgende vlucht… die zowat een week later pas vertrok. Enig medelijden daarbij zou echter compleet misplaatst zijn: wie vertrouwt op een bedrijf dat zijn klanten als vliegvee beschouwt, hoeft niet verbaasd te zijn dat je ook zo behandeld wordt.

GRANDE 102: januari 2010
De lowcostverdwazing
Bazen van luchtvaartmaatschappijen zouden tegenwoordig zelfs hun moeder verkopen om hun te talrijke vliegtuigen vol te krijgen. Zo had budgetmaatschappij Easyjet onlangs het waarlijk briljante idee om boven Schiphol vanuit een zeppelin gratis tickets uit te delen. Prachtig toch, een bedrijf dat een stunt meent uit te halen, maar zo de tak afzaagt waar het zelf op zit. Het vat de tragedie van het lowcostmodel treffend samen: je eigen product tot op het bot braderen tot er werkelijk niets meer van overblijft. En de consument, tja, die beschouwt straks de illusie ‘gratis vliegen’ als een grondrecht.

GRANDE 101: december 2009
Gebroken hart, gebroken Droom
Laten we beginnen met schokkend nieuws. De redactie moet u diepbedroefd het schielijke overlijden melden van Casa dell’Alba. Achter deze feeërieke naam ging de B&B schuil die begin dit jaar in het VTM-programma ‘De Italiaanse Droom’ door vijf Vlaamse koppels in het onooglijke Italiaanse dorpje Montelparo uit de grond werd gestampt. Toch begon het mooi: het oer-Vlaamse koppel Jos en An (u kent dat wel: harde werkers en goed van inborst) kregen na vele spannende uitzendingen met gestaag aanzwellende achtergrondmuziek het beheer van de gloednieuwe B&B. Productiehuis Eyeworks is echter nog altijd eigenaar van Casa dell’Alba en wil het nu, zoals afgesproken, verkopen. Arme Jos en An kunnen helaas niet genoeg geld op tafel leggen. Dat een productiehuis wekenlang dankzij de deelnemers televisie kan maken, maar op het einde van de rit de overwinnaars doodleuk meldt ‘sorry, te laag bod’, is toch wel een mooi staaltje van cynisme. Binnenkort doet VTM de programmaformule nog eens over met ‘De Andalusische Droom’. Benieuwd welke goede zielen ze daarvoor weer uit het ‘fifteen minutes of fame’-reservoir hebben gehaald…

GRANDE 100: november 2009
Leve TripAdvisor
Arme hoteluitbaters. Zij sidderen en beven bij elk bezoek aan TripAdvisor, de beoordelingswebsite waar zelfs ‘s werelds mooiste hotels door de vaandeldragers van de zurigheid worden afgekraakt in termen à la ‘Ergste reiservaring!’, ‘Nooit meer!!’ en ‘Dit is geen vijf maar twee sterren waard!!!’. De site pakt immers uit met de ‘Top 10 zakkenrol-steden’. Prachtig, dat kromme Nederlands! En wie is nu de nummer één van de pickpocket-city’s? Tromgeroffel en klaroengeschal…
Barcelona! Proficiat, beste Catalanen! Natuurlijk ligt het aan die vervelende kritische instelling van ons, maar wij vragen ons af hoe je in hemelsnaam zo’n rangschikking opstelt. Het onfrisse vermoeden dringt zich op dat hier niet bepaald een groot wetenschappelijk onderzoek aan voorafgegaan is. Websites als TripAdvisor huldigen het principe ‘hoe luider je iets roept, hoe meer mensen het zullen geloven’. Fijn zo, maar dergelijke ballonnetjes zijn heel snel doorprikt.

GRANDE 99: oktober 2009
Politici op reis, het zijn vreemde wezens. Zo mochten we het meemaken dat onze premier Herman Van Rompuy en zijn lieftallig vrouwtje de natie uitgebreid informeerden over hun avontuurlijke belevenissen in Australië. Bovendien gebeurde dat in aandoenlijke volzinnen en niet in haiku’s! Als klap op de vuurpijl zette de premier op zijn website enigzins akelige foto’s met bevreemdend floue artistique-effect waarop hij een beduimeld ruitjeshemd, een overjarige beige short (gespot bij Vögele voor 5,99 euro) en zwarte sandalen droeg. Grrr, sexy! Hopelijk staan de Flair-redactrices in de rij voor een niets ontziende make over-reportage. Maar laten we niet zeuren en deze dramatische situatie samenvatten in een haiku:
Vakantie
Man in korte broek,
het is maar onze premier.
De zomer is wreed.

GRANDE 98: september 2009
> Zaterdag 1 augustus jongstleden was een historische dag. Jullie zijn er op die gezegende dag namelijk met z’n allen in geslaagd om het Franse filerecord te breken: zegge en schrijve 866 kilometer. Een dikke proficiat! Wat drijft de fileminnende medemens? Voor een haarfijne analyse schakelen we over naar good old Frank Dingenen:
Die geit naast mij, is me dat een wrak /
Maar die meid aan ‘t stuur, is me dat een pak /
Volhouwen schat, maakt u ni nerveus /
En laat da vingerke uit uwe neus /
Samen in de file, ja gezellig.
Dus doen we volgend jaar nog beter, toch? Op naar de 1.000 kilometer!
> Stop de persen voor hét komkommernieuws van deze zomer: de monokini is out, de bikini is in. In de zelfbenoemde ‘kwaliteitskrant’ De Standaard lazen we een diepgravende analyse over dit belangwekkende sociale fenomeen. De blijdschap van journaliste Mia Doornaert spatte van het papier. Want: “Het zicht van een blote boezem boven een salade niçoise of een bord sardines grillées leek vroeger niet altijd appetijtelijk.”

© foto: Gerrit op de Beeck