Lieve Blancquaert is fotografe en bekend van tv-programma’s zoals ‘Voorbij de grens’.

Op tv zien we haar negen keer op tien in het buitenland aan het werk. Lieve Blancquaert behoort duidelijk tot de reizende mensensoort. Maar eigenlijk is ze overal tevreden: “Ook Vlaanderen vind ik interessant.”

“Reizen gebeurt bij mij meestal in een werkcontext. Ik heb zowat altijd een bepaald doel. Daarom vind ik het een beetje lastig om zomaar vrijblijvend wat rond te trekken. Een strand met palmbomen vind ik ook helemaal niet fotogeniek. Maar natuurlijk kan ik wel genieten van een rustige vakantie: huisje huren en het zwembad induiken.”

Welke bestemming maakt bij jou de meeste gevoelens los?
“Zonder twijfel Afrika. Kort na de genocide was ik in Rwanda. Ik zag daar pure ellende. Maar een straat verder was het land alweer in opbouw. Kenia heeft ook dat dubbele: mensen kunnen er elkaar met machetes afslachten, naar nadien gaan ze opnieuw aan de slag.”

Vaak zien we jou bezig in harde omstandigheden. Kun je ook genieten van de nodige luxe?
“Hoewel ik graag in een tentje in de brousse slaap, zal ik luxe zeker niet afwijzen. Zo was ik in opdracht van de Vlaamse Gemeenschap onlangs in Bloemfontein, Zuid-Afrika. Ik verbleef er in het Hobbit House, het pand waar schrijver Tolkien is geboren en dat nu is ingericht als een hotel dat volledig in het teken staat van Tolkiens boeken. Het is een geweldige plek: balzalen met heel veel fantasie ingericht, engeltjes aan de muren, beschilderde baden,… Echt te gek. En omdat ik alleen op de kamer verbleef, hadden ze op mijn bed een pluchen teddybeer gelegd. Je moet er maar opkomen.”

Zijn er ook landen of regio’s waar je liever niet meer naartoe wil?
“Twintig jaar geleden heb ik in de winter drie weken door Siberië gereisd, met de trein van Moskou naar Vladivostok. De treinreis op zich was formidabel, maar het land vond ik vreselijk: de corruptie, de koude, de enge sfeer… Nooit meer, dacht ik toen. Nu sta ik er nog steeds niet voor te springen, maar sinds de val van de Muur is er natuurlijk veel veranderd. Ik ben dan ook met veel belangstelling het boek van Martin Heylen aan het lezen.”

Wat staat er dit jaar zoal op het programma?
“Ik houd me nu bezig met een nieuw project: een openluchttentoonstelling rond duurzame ontwikkeling. Daarvoor moet ik naar Sri Lanka, Paraguay en Burundi.”

Indrukwekkend. Zijn er nog streken waar jij nog niet geweest bent?
“Veel meer dan je denkt. Neem nu India. Heel de wereld heeft dat land al bezocht, behalve ik. Eigenlijk moet ik nog een groot stuk van Azië zien.”

Je kunt misschien Alain Grootaers achterna: een sabbatjaar nemen en door Zuidoost-Azië trekken.
“Wanneer mijn kinderen op eigen benen staan, zou ik het wel zien zitten om een volledig jaar rond te trekken. En ik weet nu al hoe ik daaraan zou beginnen: met een verblijf van twee weken aan een paradijselijk strand. Ik zie het al voor mij: zee, strand en slapen onder een muskietennet. In dergelijke omstandigheden voel ik me heel dicht bij de natuur. Op zo’n plek de zon zien opkomen, bestaat er iets mooiers?”

Lees het volledige artikel in het februarinummer van GRANDE. Nu te koop in de krantenwinkel!