“Eens je van het hooggebergte hebt geproefd, wil je terug”, vertelt Kurt Focquaert bezield. “De natuur, de rust, de fysieke inspanning… ik kan moeilijk omschrijven wat ik voel als ik door de bergen trek, maar ik geniet.” Dan aarzel je niet als je wordt uitgenodigd voor de ICT Expedition 2007, een expeditie voor computerspecialisten. “Twee jaar geleden ging ik ook al mee naar de Kilimanjaro, en Nepal trok me nog meer aan.”

Sneeuw als spelbreker
“Het doel van onze expeditie was Thapa Peak, zo’n 6.013 meter hoog, op de befaamde achtduizender Dhaulagiri. Maanden van tevoren werden we met zijn vierentwintig fysiek en mentaal voorbereid. We gingen samen op weekend, deden een inspanningstest, volgden een individueel trainingsschema, alles om in ideale omstandigheden de top te bereiken. Maar toen we begin maart op de luchthaven van Zaventem stonden te wachten om te vertrekken, kwam er slecht nieuws: de uitzonderlijke sneeuwval maakte ons uitgestippelde traject langs Hidden Valley te gevaarlijk. Dan werd er maar een alternatieve route opgesteld: we zouden door de Kandi Gandaki-vallei trekken om nadien Thapa Peak hopelijk alsnog langs de meer toegankelijke bergwand te beklimmen.”

Bureauzitters met een dagrugzak
“Voor we aan de tocht begonnen, vlogen we met zo’n klein vliegtuigje naar Jomsom. Voor de eerste keer word je geconfronteerd met het hooggebergte en vlieg je langs de besneeuwde bergflanken van de zevenduizenders. Je kunt ze haast aanraken, superspectaculair! Het was een voorbode van een prachtige tocht. Langs de bedding van een uitgedroogde rivier wandel je van bergdorp naar bergdorp. Het landschap is ongelooflijk. Met de zon op het hoofd en de wind in de rug stap je uren langs ruwe rotsen in aardse kleuren. Het is heerlijk om enkel met de natuur en je lichaam rekening te moeten houden. Onderschat het niet: voor de bureauzitters die velen van de ICT’ers zijn, is het fysiek loodzwaar, en dan hadden we nog enkel een dagrugzak te dragen.”

Warme ontmoetingen in de kou
“De sherpa’s zijn de echte helden van zo’n expeditie. Voor een groep van 24 waren er 67 Nepalese gidsen, dragers en andere helpers. Zij sleuren met aardappelen, groenten, vlees en rijst en zorgen werkelijk voor alles. IJzersterk zijn ze, en altijd goedgezind. Een van de voordelen van onze alternatieve route was dat we de plaatselijke cultuur hebben kunnen ontdekken. Een hoogtepunt van de reis was zeker Muktinath, een bergdorpje met boeddhistische en hindoeïstische gebedsplaatsen op amper enkele vierkante meter. In alle dorpjes zijn de huisjes schamel, maar toch straalt iedereen er enorm veel levensvreugde uit. Het zijn ongelooflijk warme mensen.”

De lokroep van het hooggebergte
“Thapa Peak hebben we niet gehaald, het traject bleef te gevaarlijk. Een van de sherpa’s was tijdens de verkenning al in de sneeuw gezakt. Sommigen hebben Bhatasa Danda bereikt op 4.909 meter, maar ik ben gestrand op 4.700 meter. Echt teleurgesteld was ik niet, dankzij de dagtocht met de stijgijzers had ik het alpinegevoel toch ervaren. Nadien ging het met de bus naar Kathmandu, op zich ook al een avontuur. De meeste klimmers verfoeien Kathmandu, maar ik vond het subliem. Na tien dagen zonder auto’s zie je daar duizenden wagens vechten om elke vierkante centimeter. Het is een metropool die gonst van de chaos. Ik heb er trouwens Jon Krakauers schitterende boek ‘Into thin air’ gekocht, over de tragische Everestexpeditie in 1996. Ondanks de vreselijke afloop voel je zijn fascinatie voor de bergen. Het heeft me overtuigd om nog eens terug te keren naar Nepal. De Everest zelf is te hoog gegrepen, maar het Base Camp Track tot 5.800 meter lijkt me wel wat.”

Zelf trekken in Nepal?
Een goede voorbereiding is onontbeerlijk als je door het hooggebergte wilt trekken. Zorg ervoor dat je fysiek paraat bent en doe geen gekke dingen: luisteren naar je lichaam is de belangrijkste boodschap. Je kunt ter plekke sherpa’s inhuren, maar wees zeker dat je met een betrouwbare organisatie werkt. Meer informatie vind je op www.ictexpedition2007.be

Tekst: Barbara De Coninck