“We houden wel van een uitdaging”, zegt Francis enthousiast over zijn vriendenkliek. “We hebben elkaar leren kennen toen we met de motor reden en samen op stap gingen. Maar als je ouder wordt, wil je wel eens iets anders. Zo zijn we met 4×4’s beginnen te toeren. Enkelen van ons zijn dan eens samen door de woestijn in Marokko getrokken. Hoe fijn die ervaring ook was, onze reis naar Libië was andere koek. Vergeleken met de zandheuvels in Libië lijken die in Marokko wel molshopen.”

Met de politie op schok
“Maanden vooraf zijn we beginnen te plannen om alles geregeld te krijgen. Het is immers niet zo eenvoudig om Libië binnen te geraken. Je hebt een uitnodiging nodig, je moet officiële documenten in het Arabisch laten vertalen en je moet over Libische nummerplaten beschikken, anders mag je gewoon de grens niet over. Bovendien moesten we nog een lokale gids én een agent van de toeristenpolitie mee laten reizen. Al hebben we die laatste kunnen afkopen: voor amper 150 euro bleef de man liever thuis en waren wij gerust. De gids hebben we wel meegenomen, maar die moet zich af en toe niet op zijn gemak gevoeld hebben. Hij keek nogal bezorgd toen duidelijk werd dat wij niet de traditionele pistes zouden volgen.”

Van woestijn naar woestijn
“Voor we vertrokken, heeft een van ons zessen het hele traject uitgestippeld op basis van Russische stafkaarten. Dat moet ook als je van de weg gaat, anders rijd je hopeloos verloren. Dankzij die voorbereiding en onze gps zijn we geen tien meter verkeerd gereden. Vanuit Ghadames ging het de eerste week zo’n duizend kilometer zuidwaarts. Na de stenen woestijn, de Hamada, kom je in de Idhan Ubari terecht. Behalve een paar kamelen en af en toe enkele locals hebben we daar niets of niemand gezien tot we in Ghat het drielandenpunt met Niger en Algerije bereikten. Nadien ging onze reis door het Akakusgebergte, een militair bewaakt gebied vol prehistorische muurschilderingen, en verder naar het westen weer de Sahara in. In dat deel zijn er meer oases en dus meer toeristen, maar het blijft wondermooi. Het kleurenspel van het rode zand, het blauwe water en de groene palmen is fantastisch.”

In het zand bijten
“Doordat we onze eigen route volgden, moesten we over zandheuvels tot vierhonderd meter hoog. Die hellingen zijn zo steil dat we tot tien keer moesten aanrijden om erover te geraken. Dat maakt de kick des te groter. Het voelt alsof je door boter rijdt. De bandenspanning werd extreem laag gehouden, maar de auto zakte nog altijd ver in het zand. Een keer zijn we per ongeluk in het fesh fesh (Arabisch voor heel zacht woestijnzand, red.) gereden, en dan nog wel met de ramen open. Toen hebben we flink zand gehapt! Als je aan het stuur zit, moet je voortdurend opletten. Toch hebben we ook van het landschap genoten: als de zon op het rode zand schijnt, veranderen de kleuren voortdurend. Dat is een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. Bovendien is de stilte er overweldigend.”

Wijn en frieten
“Ernstige problemen hebben we niet gehad, al hebben we elkaar natuurlijk meer dan eens uit het zand moeten trekken. We hadden wel alles bij ‘voor het geval dat’, want je zit vaak honderden kilometers van de dichtstbijzijnde stad. Naast het nodige gereedschap en de onontbeerlijke liters benzine en water zat er vooral heel veel lekker eten én wijn in onze koffer. Normaal mag je in Libië geen alcohol binnenbrengen, maar onze kartonnetjes hebben ze niet gevonden. Met oudejaar waren we de enigen met drank en de Italianen en Libiërs met wie we vierden, waren ons daar heel dankbaar voor. Zeker omdat we daar in het midden van de woestijn ook nog eens krokante frieten hebben gebakken. Ik heb trouwens een blijvende herinnering aan onze reis. De laatste dag wou ik rustig een douche nemen, terwijl mijn vrienden gingen wandelen. Toen ik de waterzak aan de auto wilde hangen, schoot een van de snelbinders los. Het resultaat staat nog steeds op mijn voorhoofd. Elke keer als ik nu in de spiegel kijk, denk ik weer aan Libië.”

Zelf met de jeep door de woestijn?
Een tocht door de woestijn vergt heel wat voorbereiding. Zorg ervoor dat je over de nodige documenten beschikt en dat je alles regelt via een Libische reisorganisatie. Je wagen moet in perfecte staat zijn: grote water- en benzinetanks, een koelkast en een flinke gereedschapskist zijn geen overbodige luxe. Als je net zoals Francis en zijn vrienden van de pistes afgaat, moet je vooraf een duidelijke route hebben uitgestippeld.

Tekst: Barbara De Coninck